پس از یک عملیات سنگین, یک ساعت توسنگرم استراحت کردم.

تازه بیدار شده بودم .

دشمن که دیشب از بچه ها زخم خورده بود ،

بیحساب روی سنگر ایران آتش میریخت.

 بعضی وقت ها هم خمپاره 60 می آمد,

خمپاره هایی بدون سوت و نامرد... .

پس از صبحانه مختصر, تیربارم را برداشتم و از سنگر بیرون آمدم..

تعداد مجروحان در همین چند ساعت ،

پس از پایان عملیات هم زیاد بود.

هنوز خمپاره باران و موشک باران دشمن ادامه داشت.

آمبولانسها زیر آتش شدید می آمدند

و مجروحان را به عقب منتقل می کردند.

امروز قرار است دکتر چمران از گروهان ما دیدن کند .

دلم کمی شور می زند اما دلیلش برایم مشخص نیست.

احساس می کنم موقع دیدار دکتر از گروهان,

یک  حادثه اتفاق می افتد.

به هر صورت به سمت خاکریز می رومو تیربار را مستقر می کنم.

قبل از آن که پشتش بنشینم,

با دوربین کل منطقه زیر آتش را زیر نظر می گیرم.

حرکاتی را  در سمت شمال غرب خاکریزهای دشمن,

در فاصله یک کیلومتری میبینم.

همیشه همینطور است, بعد از هر عملیات,

دشمن با آتش شدید منطقه را می کوبد

و بعد پاتک می زند.

یک لحظه همهمه ای می شود,

از حسین- دستیارم- پرسیدم: ((چه خبر شده؟ ))

گفت:(( دکتر چمران اومده)).

راستش تا به حال او را از نزدیک ندیده بودم

و هیچ پیش زمینه ای از برخورد با او نداشتم

ولی از رشادت ها و دلاوریهایش  در کردستان و جنوب زیاد شنیده بودم.

شنیده بودم بسیار جدی و هوشمند و در عین حال مهربان است.

اخلاقش هم زبانزد بود.

تو همین فکر ها بودم که دیدم دکتر با یک عده از فرماندهان,

به طرف خاکریز می آید.

قدش نسبتا کوتاه بود, چهره ای مصمم و صورتی آفتاب سوخته داشت،

با قدمهایی محکم و استوار و خیلی با ابهت حرکت می کرد .

محاسنش پرپشت بودو  چشمانی نافذداشت .

لبخند زیبایی,  تمام پهنای صورتش را پوشانده بود,

روی هم رفته چهره دلنشینی داشت .اول به طرف من آمد.

صمیمانه دست داد و  پیشانیم را بوسید.

با لحنی خودمانی پرسید:((اوضاع چطوره؟))

من که هم یک کمی دستپاچه شده بودم و هم از برخورد گرمش ذوق زده؛

سعی کردم به خودم مسلط شوم .

گفتم:(( اوضاع یه کم خرابه, آتیش دشمن سنگینه, یه حرکات مشکوکی

در یه کیلومتری شمال غرب خاکریزهای دشمن به چشم می خوره)).

متفکرانه دوربین را از دستم گرفت . 

لب خاکریز رفت و قسمت شمال غرب را با دقت زیر نظر گرفت.

چند دقیقه همین طور نگاه می کرد.

ناگهان صدای انفجاری آمد.

من از روی خاکریز به پایین پرت شدم .

سوزش شدیدی توی ران پای چپم احساس کردم.

هنوز گیج بودم ولی به سرعت سرم را بلند کردم تا ببینم اطرافم چه خبر است.

صدای فریاد می شنیدم.

دیدم دکتر در یک متری من روی زمین افتاده است.

خوب که دقت کردم، یک لحظه قلبم از حرکت ایستاد.

درد و سوزش شدید پایم را فراموش کردم.

صورت و سینه اوغرق در خون بود.

عینکش به گوشه ای افتاده بود ولی دوربین هنوز در دستش بود.

ترکش خمپاره نامرد 60 کار خودش را کرده بود.

فرماندهان به سمت دکتر می دویدند.

یکی نبضش رامیگرفت .یکی دیگرسرش را در بغل می گرفت.

آن یکی چفیه وی را از گردنش باز می کرد.

دیگری بر سر و صورتش می کوبید...

بچه ها تعجب زده به این صحنه نگاه میکردند.

بیسیم چی داشت خبر این فاجعه را به مرکز می داد,

یک نفر با چفیه عرق پیشانیش را پاک می کرد

وبا ناراحتی به دکتر نگاه می کرد...

من اما؛ نگاهم به چهره نورانیش خیره مانده بود.

آرامش عجیبی توی چهره اش بود.

هنوز همان لبخند زیبا ، گوشه لبش مانده بود.

 خون از گوشه شقیقه اش روی زمین می ریخت.

اطراف سینه اش هم غرق در خون بود .

زمین از خون سینه اش گلگون بود.

محاسن پرپشتش غرق در خون بود.

ناگهان یاد مولا علی علیه السلام افتادم

که محاسن مبارکش با خون سرش رنگین شده بود.

زیر لب گفتم:(( خوش به حالت که مثل  مولایت شهید شدی))

. حالا چشمهایش نافذ نبود.

جای آن نگاه را مرگ گرفته بود.

دیگر هیچ صدایی نمی شنیدم.

آرامش, معنویت و لبخند زیبایش در جلوی چشمانم بزرگ و بزرگتر می شد

و تمام فضای مغزم را پر می کرد.

بی اختیار اشک در چشم هایم حلقه زد.

یک لحظه احساس ضعف کردم. چشمم سیاهی رفت و بیهوش شدم...

آری دکتر مصطفی چمران هم از میان ما رفت.

او نیز به جمع شهدای سرافراز جنگ تحمیلی پیوست.

ولی من تا پایان عمر, آن آرامش و معنویت و لبخندش را

در لحظه شهادت از یاد نمی برم.

روحش شاد و یادش گرامی باد.

نویسنده :سید علی حجازی